Mijn Spaanse buren

Barrio Life staat voor lokaal contact. We hebben allemaal vast wel herinneringen aan bijzondere lokale contacten. Zo ook Rob, één van de oprichters van Barrio Life. Op 18 jarige leeftijd verhuisde hij met zijn ouders naar Spanje. Niet naar een appartementje aan de Costa del Sol, maar naar een avocadoboerderij midden in Andalusië. Hier was het leven heel anders en maakte hij voor het eerst echt kennis met de Spaanse cultuur, dankzij zijn Spaanse buren.

Hier zitten we dan. Uitgeblust op ons terras in een piepklein, traditioneel dorp in Spanje. De laatste dozen zijn uitgepakt en de kasten zijn ingeruimd. We kijken uit over onze uitgestrekte mango- en avocadoplantage waar we nu trotse bezitters van zijn. Nu nog uitvinden hoe dit allemaal werkt!  Wanneer we net een fles wijn opentrekken, komt er een zwaarlijvige vrouw aanlopen met  haar man, twee dochters, de zoon en opa. “Hola! Como estaís? Bienvenido!” We hadden we net een  cursus Spaans achter de rug, dus gelukkig konden we dit verstaan. We werden welkom geheten door  de buren. Met handen en voeten, letterlijk, maakten we duidelijk dat ons Spaans niet zo goed was. Dat maakte  voor hen niets uit en ze legden met plezier het hele irrigatiesysteem van onze plantage tot in detail uit.

De volgende dag zitten we weer op ons terras aan het ontbijt, nog steeds verbaasd over de gebeurtenissen van de afgelopen avond. Ineens komt onze buurvrouw, dit keer alleen, langs. “Hola! Como estaís!” Wij zeggen, dat alles goed gaat, en de vrouw gaat zitten, haalt een paar breinaalden uit de tas en begint te breien. Wat nu, denken we? In stilte drinken we koffie en de vrouw is helemaal gelukkig op ons terras.

de Spaanse burenEen week gaat voorbij en op een zondagmiddag horen wij een vreselijk gegil bij de buren. Dit kan geen mens zijn, maar moet een dier zijn. Even later zien we één van de zes honden van de buren met de ingewanden van een geslacht varken over de onverharde weg lopen. Niet veel later komt onze buurvrouw waggelend aanlopen met 2 kilo vlees, nog warm van het bloed van het vers geslachte dier. Wij nemen het, uit alle beleefdheid, glimlachend aan.

Na een paar maanden is het dan zo ver! Onze avocado’s zijn rijp en moeten worden geplukt. We rijden naar de lokale veiling en slaan daar een heleboel kratten in voor onze 30.000 rijpe vruchten. Ook hebben we stokken van vijf meter lang met een zak eraan gekocht om zo makkelijker de avocado´s uit de hoge bomen te plukken. De hele familie van de buren komt ook helpen. Gelukkig, want het is een heel karwei om de groene vrucht tussen de groene bladeren te vinden. Het kost ons een paar dagen. Als blijk van dank geven we een paar kratten cadeau aan onze nieuwe vrienden, onze Spaanse buren.

Als ik nu terugkijk op het begin van mijn leven in het Spanje en op mijn leven als Nederlander, was voor mij deze gewoonte, langskomen zonder vooraankondiging, erg raar. Totale vreemden helpen, gewoon omdat het de buren zijn. In Nederland staan we hier niet meer zo bij stil. Vinden we dat in onze individualistische levensstijl misschien raar? Wat is er gebeurd met het Nederlandse gezegde: ”Beter een goede buur dan een verre vriend”? Wanneer en waarom ging de deur van de buurman dicht?

Auteur: Rob van Campenhout, medeoprichter Barrio Life

Deel ook jouw verhaal over echt lokaal contact! Neem contact (info@barrio-life.nl) met ons op, zodat  jouw verhaal binnenkort ook is te lezen op Barrio Life Blog.

Categorieën: Explore our culture | Tags: | Een reactie plaatsen

Berichtnavigatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.